Waarom ik doe wat ik doe

Bijgewerkt: 3 jul 2018

Anuschka, waarom doe je eigenlijk wat je doet? Dat is een vraag die me regelmatig wordt gesteld. Het leek me een mooi moment voor mijn eerste blog!


Geen ruimte voor emoties

Als kind ben ik opgegroeid met de boodschap "pas jij je nu maar aan en houd je maar stil". Een boodschap die bij ons thuis met grote regelmaat werd verkondigd. Voor mijn gevoel was er geen ruimte voor emoties en daardoor ook geen plek voor mij.

Wat dit met een kind doet, heeft me pas doen beseffen op latere leeftijd. Ik heb mijn hele leven moeite gehad met het innemen van mijn eigen plek en het omgaan met emoties en mijn (hoog)gevoeligheid. Want hoe neem je je eigen plek in en stel je je grenzen, als je nooit hebt ervaren dat er een eigen plek voor je is? Hoe ga je met emoties om, als deze voor je gevoel nooit werden erkend?

Onveilige basis

Ik ben opgegroeid in een gezin waar geen veilige basis was. Door de onrust in huis, heb ik ervoor gekozen om mezelf op de achtergrond te houden. Mijn ouders hadden al genoeg aan zichzelf en aan mijn zussen. Ik hield mij klein, hield me stil. Stelde mezelf op de laatste plaats. Als ik nou maar lief was en me aanpaste, dan was dat al een zorg minder voor mijn ouders. Ik was een pleaser. Daarnaast stelde ik altijd hoge eisen aan mezelf, niets wat ik deed was goed genoeg of stelde wat voor. Waar bij anderen 100% het hoogste was wat je kon behalen, leverde ik standaard prestaties op 300% en topprestaties op 700%. En dan vond ik nog, dat het niets voorstelde. Het zorgde ervoor, dat ik mezelf uitputte. Op latere leeftijd heeft dat er voor gezorgd, dat ik meerdere keren in een burn-out terecht ben gekomen. Positief ingesteld mens als ik ben, kan ik echter ook zeggen, dat het ook een talent heeft opgeleverd.

Het talent wat ik hierdoor ontwikkelde was: kwaliteit leveren.


Harmonie

Grenzen stellen deed ik niet. De keren dat ik dat wel deed, werd ik met woorden vaak zo neergehaald of voelde ik mij als persoon daardoor zo afgewezen, dat ik het voortaan wel achterwege liet, om voor mezelf op te komen.

Het gevolg was, dat ik, zelfs tot op latere leeftijd, op slot raakte als ik dingen uit moest spreken. Harmonie was belangrijk voor me, want dat bracht (schijn) veiligheid. Dus stelde ik het belang van de ander altijd boven mijn eigen belang. Als de ander maar gelukkig of blij was, dan was er geen disharmonie en dan deed ik het goed. Maar bovenal, was ik dan “veilig”. Ik slikte alles weg.

Later besefte ik pas, dat ik bang was voor afwijzing. De angst voor afwijzing voor de persoon die ik in wezen ben. Hierdoor creëerde ik voor mezelf de overtuiging, dat ik niet goed genoeg was. Wat ik ook deed of hoe ik ook handelde, het was nooit genoeg. IK was nooit genoeg, maar bovenal was ik niet de moeite waard. Deze overtuiging zorgde ervoor, dat ik mezelf ook klein hield.

Het talent wat hieruit ontstaan is: niet overal direct op reageren, maar dingen eerst laten bezinken, zelfreflectie.

Hooggevoelig

Als (hoog)gevoelig kind, heb ik ervaren, dat mijn emoties er niet mochten zijn. Volgens anderen reageerde ik altijd ontzettend overgevoelig en stelde ik me aan. Daardoor heb ik de overtuiging ontwikkeld, dat je gevoelens van bijvoorbeeld verdriet en van boosheid voor je moest houden. Dat emoties niet mochten zijn. Emotioneel worden van mooie muziek of een zielige film, ik werd erom uitgelachen. Mijn gevoeligheid werd afgewezen. Het uiten van emoties kreeg voor mij daardoor een negatieve lading en was voor mijn gevoel verkeerd en hoorde niet. Emoties tonen was een teken van zwakte. Nu zie ik eindelijk in, dat mijn gevoeligheid heeft geleid tot een aantal mooie talenten. Het mag er zijn in al zijn facetten.

De talenten die ik bij me draag zijn: empathie, oog voor het kleine, het mooie zien in de kleine, schijnbaar, onbeduidende dingen en voelen wat een ander bezig houdt.

Overleven

Om mezelf te beschermen, ging ik heel stoer gedrag vertonen. Iets wat me gemakkelijk afging, want ik ben een Vuur-kind. Een Ram. Het werd mijn masker om te overleven. Hoe ouder ik werd, hoe meer ik mezelf ging overschreeuwen. Nu besef ik, dat ik daarmee mensen op “veilige” afstand wilde houden. Dit werd mijn overlevingsstrategie. Want oh jee, stel je voor dat ze te dichtbij kwamen, dan zagen ze hoe gevoelig en kwetsbaar ik was. Dan zou men dat vast weer veroordelen en me afwijzen.

Het imago wat ik had opgebouwd was er een van kracht en zelfstandigheid, een meisje met haar op haar tanden Een meisje wat het wel alleen kon en wat niemand nodig had. Voor mijn gevoel was het beter om je krachtige kant te laten zien, want kwetsbaarheid werd afgekeurd. Stoer en sterk zijn was het devies.

Het talent wat hieruit ontstaan is: kracht, doorzettingsvermogen, zelfstandigheid, van elke situatie het beste maken, positief blijven, mogelijkheden zien.

Jongensenergie versus meisjesenergie

Als kind speelde ik altijd met jongens, was veel buiten te vinden, voetballen, bomen klimmen, hutten bouwen. Met meisjes kon ik niet veel beginnen. Meisjes waren emotioneel en zaten te zeuren en daar kon ik niets mee. Als het ware was ik vervreemd geraakt van mijn eigen “meisje” zijn. Contact leggen met meisjes, vond ik ook lastig. Ik was niet het type meisje dat de hele dag met poppen wilde spelen of met make up. Ik begreep meisjes niet. Meisjes waren niet stoer, maar emotioneel en daardoor “onveilig” voor me.

Het is vermoeiend om altijd maar je stoere kant te laten zien. Feitelijk speel je een rol. Daardoor heb ik het gemist om ook eens een arm om mijn schouder te krijgen. Iemand die er was voor mij en me ondersteunde. In mijn kern ben ik gevoelig en kwetsbaar, iets wat ik alleen aan mijn echte vrienden liet zien, en dan pas als ik ze echt, echt, echt goed kende. En dan nog was daar de angst om na openbaring te worden afgewezen.

Het talent wat hieruit ontstaan is: ik kan goed met mannen omgaan, kan kort door de bocht denken en werken en to the point richting aangeven.

Alleen

Als kind heb ik me vaak eenzaam gevoeld. Waar andere kinderen vriendjes uitnodigden, durfde ik soms niemand te vragen, uit angst om afgewezen te worden. Ik was niet het kind wat graag ging stappen of de disco’s afstruinde. Ik ging niet achter de jongens aan in mijn puberteit. Veel liever zat ik heerlijk één op één met een vriendinnetje te knutselen of ging ik de natuur in. De drukte opzoeken was prima, maar dan alleen als ik zelf kon bepalen wanneer ik weg kon. Ik kan me nog goed onze verjaardagen herinneren. De aanwezigheid van de groep mensen, de drukte, het geluid, de emoties. Ik trok me dan al snel terug op mijn kamer, om alle indrukken te kunnen verwerken.

Het talent wat hieruit is ontstaan: zelfstandig werken en ik kan goed alleen zijn en me uitstekend alleen vermaken.


Onzichtbaar

Door mijn jeugd waarin zich veel heftige situaties afspeelden, raakte ik als kind steeds meer op de achtergrond. Voor mijn gevoel bestond ik niet en was ik er niet. Ik was het stabiele kind op de achtergrond, altijd lief, altijd behulpzaam en begripvol, de stabiele onzichtbare factor. Thuis was er al genoeg ruzie, onrust en ellende, dus als ik maar lief was en me voldoende aanpaste, dan zouden ze van mij in ieder geval geen last hebben. Onzichtbaar was een woord dat toen goed bij me paste. Het gevolg was, dat ik altijd alleen stond en nooit echt ergens bij hoorde.

Het talent wat hieruit is ontstaan: aanpassingsvermogen.


Praatpaal

Doordat ik vaak aanvoelde wat mensen bezigde of wat iemand nodig had, liet ik mijn energie wegslurpen. De mensen die op mijn pad kwamen, waren de mensen die zich aan mijn kracht en energie kwamen laven. Ik was er een kei in om mensen te helpen en ondersteunen (immers werd ik dan eindelijk gezien!). Ik luisterde naar hun verhalen, gaf ze advies en begeleidde ze naar meer zelfvertrouwen. Zodra ze dan op eigen kracht verder konden, stond ik weer alleen.

Ik kan me nog goed herinneren, dat zelfs vreemden hun meest persoonlijke verhalen met me deelden. Bij de bushalte, bij verjaardagen, noem het maar op. Volwassenen, die hun verhalen deelden met mij en dat terwijl ik nog maar een puber was. Vaak kreeg ik daarna de feedback: “hoe krijg je het voor mekaar om me dit te laten vertellen, dit is iets wat ik nog nooit met iemand gedeeld heb”.

Het talent wat hieruit ontstaan is: Luistervaardigheid, opbeuren, coachen en stimuleren.

Bemiddelaar

Als mensen conflicten hadden, dan kwamen ze vaak bij mij. Ik was net “Zwitserland”. Neutraal gebied waar iedereen kon komen en zijn verhaal kwijt kon. Ik gaf dan raad en advies en vervolgens ging iedereen dan zijn weg met een opgelucht hart. Eigenlijk bevond ik me voor mijn gevoel op een stuk “Niemandsland”.

Het talent wat hieruit ontstaan is: bemiddelen, adviseren, reflecteren.


Zelfstandig

Taken die moesten worden uitgevoerd, pakte ik zelfstandig op en handelde ik zelfstandig af. Ik was het niet gewend om hulp te vragen en daardoor kwam samenwerken niet in mij op. Iets wat op latere leeftijd best lastig is wanneer je gaat werken. Immers, veel bedrijven zijn gericht op “teamwork”, iets wat voor mij moeilijk was. Niet omdat ik het niet wilde, maar omdat ik niet wist hoe dat moest.

Talenten die ik hierdoor ontwikkeld heb: zelfstandig werken, initiator, pro actief, aanpakken, actie ondernemen, onderzoeken.


Kameleon

Door me altijd maar aan te passen aan mijn omgeving, verloor ik mijn eigen identiteit. Ik was als een Kameleon. Overal waar ik kwam, paste ik me aan. Welke gelegenheid dan ook, welk type mensen dan ook, overal paste ik me aan en ging ik op in de omgeving. Van mij hoefde je geen ruzie en onrust te verwachten. Ik was harmonie, met mij was het altijd gezellig. Alles om maar niet te worden afgewezen. Ik nam mijn eigen plek niet in.

Het talent wat hieruit ontstaan is: aanpassingsvermogen. Ik kan met alle typen mensen omgaan.

Loopje nemen

Doordat ik mijn eigen plek niet innam, gingen mensen een loopje met me nemen. Ik liet misbruik maken van mijn goedheid, heb me laten manipuleren en mezelf regelmatig te kort gedaan. Daardoor ben ik de dupe geworden van pesterijen. Ik gaf immers mijn grenzen en behoeftes niet aan en was niet duidelijk naar de ander. Tot op heden kan ik het soms lastig vinden om me in een groep te bevinden. Heb ik de neiging om me terug te trekken en me klein te maken. Totdat ik mijn gedrag herken en weer uit ga van mijn eigen plek.

Het talent wat ik hiermee ontwikkeld heb is: (zelf)bewustzijn.

Schilderen als uitlaatklep

Doordat ik mij emotioneel niet kon uiten, trok ik mezelf regelmatig terug om weer op krachten en bij mezelf te komen. Dat was ook broodnodig, anders overleefde ik het niet. Anderen slurpten mijn energie op en om weer bij mezelf te komen, ging ik schilderen. Regelmatig zat ik alleen op mijn kamer, kwasten en papier bij de hand om mijn emoties te uiten en weer te geven in bijzondere schilderwerken. Hele dagen zijn zo voorbij gegaan. Schilderen werkt(e) helend voor me.

Het talent wat ik hiermee ontwikkeld heb: creativiteit.

Zoektocht

Kijkend naar mijn eigen zoektocht, kan ik wel zeggen, dat deze niet altijd makkelijk is geweest. Het ging over bergen en door dalen en soms langs diepe afgronden. Het kijken in mijn eigen spiegel was vaak een pijnlijk maar ook een mooi proces. Het heeft me veel inzichten gegeven en ervoor gezorgd, dat ik weer bij mijn eigen kern ben gekomen. Ik heb ervaren, dat ik over een enorme veerkracht beschik en ik maak nu mijn eigen keuzes en leef vanuit mijn eigen hart! Iets wat ik ieder mens, klein en groot, toewens. Ik ben weer in balans.

Doordat ik de kracht heb gevonden om in mijn eigen spiegel te kijken heb ik mezelf de kans gegeven om mijn innerlijke kind en mijn gevoeligheid te omarmen. Daardoor heb ik geleerd om mijn (hoog)gevoeligheid als kwaliteit te zien en ben ik de confrontatie aangegaan met mijn belemmerende overtuigingen. Ik neem mijn eigen plek weer in en durf mijn kwetsbare kant weer te laten zien. Ik weet nu: mijn kwetsbare kant is mijn kracht.

Het talent wat hieruit ontstaan is: eigenliefde ontvangen, inzicht, diepgang, doortasten, confrontaties durven aangaan, eerlijk zijn naar de ander en naar mezelf.

Balans

In mijn zoektocht naar rust en balans, heb ik verschillende dingen geprobeerd. Totdat ik in contact kwam met klank. Er ging een wereld voor me open. Klank brengt mij in contact met mijzelf. Door klank kom ik stil te staan, en kom ik in weer in contact met mijn lichaam. Door stil te staan, kan ik weer luisteren naar wat mijn lichaam mij te vertellen heeft. Gevoelens van boosheid, verdriet, geluk, maar ook de beste ideeën, komen naar boven in stilte. Daardoor kan ik voelen wat er diep binnen in me leeft. Maar bovenal, voel ik wat ik nodig heb en welke behoefte daar achter ligt. Ik kom weer in balans en hoor mijn eigen klank.

Het in balans zijn gun ik iedereen. Want ik weet zeker, dat er meer mensen zijn zoals ik.

Het talent wat hieruit ontstaan is: goed voor mezelf zorgen, oog hebben voor mijn behoeften en het hanteren van energie management.


Jouw eigen plek innemen

Als ervaringsdeskundige, begeleid ik nu (hooggevoelige) jongeren en volwassenen bij hun zoektocht naar hun eigen plek. Ik nodig ze uit om te onderzoeken waar hun grenzen liggen, hoe ze duidelijk kunnen zijn, maar ook door hen te leren hoe ze kunnen luisteren naar hun eigen behoeftes en hun eigen hart. Wat wil jij, wat past bij jou? En hoe kom je los van de verwachtingen van je omgeving. Ik begeleid jou, zodat je weer in balans komt. Hoofd en hart komen weer in verbinding en daardoor kun je weer luisteren naar de wijsheid van je innerlijke stem. Daardoor neem jij met zelfvertrouwen je eigen plek weer in.


Begeleiding vanuit het hart

Ik kies er vanuit mijn hart voor, om mijn coaching praktijk te richten op jongeren en volwassenen die problemen ondervinden met het vinden van hun eigen plek. Jongeren en volwassenen, die nooit hebben ervaren, dat er een plek voor hen is, en dus ook niet weten hoe ze die in moeten nemen. Die nooit hebben ervaren, dat hun emoties er mogen zijn en dat ze deze mogen uiten. Jongeren en volwassenen die klein worden gehouden of zichzelf klein houden. Dit omdat ze bang zijn om te worden afgewezen vanwege hun (hoog)gevoeligheid, of die van huis uit hebben meegekregen dat ze er niet toe doen. Jongeren en volwassenen, die op zoek zijn naar zichzelf.


Maar ook voor al diegenen, die kampen met het terugvinden van hun plek na ziekte. Zij die zichzelf opnieuw moeten “uitvinden”, omdat een chronische ziekte ervoor heeft gezorgd, dat ze niet meer dezelfde persoon zijn als daarvoor. Ook voor jullie staat de deur open en ik begeleid je graag bij het vinden van je nieuwe ik.


Ik wens het iedereen toe om te leven vanuit hun eigen behoeftes, hun eigen kern, hun eigen plek. Want: Je veilig voelen op je eigen plek, dat is de basis voor je hele leven.


Als je dit interessant vond klik dan door en like mijn facebookpagina <iframe src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fvolledigcoaching%2Fposts%2F949199235258942&width=500" width="500" height="569" style="border:none;overflow:hidden" scrolling="no" frameborder="0" allowTransparency="true" allow="encrypted-media"></iframe>


194 keer bekeken2 reacties

Dit is een paragraaf. Klik hier om je eigen tekst toe te voegen.

  • Facebook Social Icon
  • Instagram
  • LinkedIn Social Icon

©Alle rechten voorbehouden | Volledig Coaching