Hoe ik de zachtheid in mezelf hervond door trauma release

Ik lag nog net niet achterstevoren op mijn matje, ondertussen luisterend naar liefdevolle, zachte muziek en toegedekt met een heerlijke, warme deken. Aan mijn hoofdeinde zat mijn maatje voor dit weekend. Haar liefdevolle aanwezigheid zorgde ervoor, dat ik me veilig voelde. Ik voelde me geborgen, beschermd en gezien. Onder haar aandacht had ik zojuist een Trauma release sessie mogen ervaren.


Een intense moeheid overmeesterde me, maar ondanks dat ik bijna geen stem meer had, voelde ik me ook enorm bevrijd. Een gevoel van lichtheid ervaarde ik en het tintelde door mijn hele lijf.

Kort daarvoor had ik nog vreselijk de slappe lach gehad. Je weet wel, zo'n lach waarbij je soms niet kunt onderscheiden of je nou aan het lachen bent of moet huilen. Mijn aanstekelijke lach galmde daarbij door de zaal. Toen deze verstomde werd ik uitgenodigd om te gaan voelen. Voelen wat erachter zat. Ik ging terug naar een diepere buikademhaling en bij elke ademhaling kwam het meer omhoog. Het enorme verdriet, wat zich blijkbaar door de jaren heen had vastgezet in mijn lijf, vocht er om, om gezien en gehoord te worden. Het verdriet wat er altijd voor zorgde, dat ik mijn spieren spande en last van mijn schouders had van het vele dragen. De opgebouwde stress die in mijn lichaam huisde en wat me regelmatig buiten spel zette, omdat ik van de pijn niets meer kon.


En daar kwam het naar boven, als een gewond dier begon ik te grommen. Een diepe grom kwam naar buiten. Het was de start van een pittige sessie waarbij ik van alles mocht loslaten. Vele facetten kwamen voorbij, van lachen, naar huilen, naar boosheid die zich zelfs uitte in schoppen. Schoppen naar het leven, schoppen naar de pijn. Schoppen naar de onmacht die ik als kind, maar ook als volwassene heb ervaren. En daarna, daarna was er rust. Vrede. Maar bovenal, zachtheid naar mezelf.


Trauma, het is een groot woord. Trauma kan soms ook groot zijn, maar zich ook heel klein en ogenschijnlijk vrij onschuldig meester van je maken. Trauma kan je overkomen door een ongeluk, door een gebeurtenis die op je netvlies staat gebrand, maar ook geboortetrauma is iets waar veel mensen zich niet van bewust zijn. Want, ben jij je bewust van jouw geboorteverhaal?


Met 7 maanden heb ik het levenslicht gezien. Ik ben veel te vroeg geboren en heb daardoor de koestering van de baarmoeder gemist. Dat verklaard waarschijnlijk ook mijn liefde voor mooie omslagdoeken, grote vesten en dekens. Ik kan er letterlijk en figuurlijk even in wegkruipen. Als het ware boots ik daarmee onbewust de koestering van de baarmoeder na. Op zoek naar geborgenheid. Daarnaast ben ik geboren met de navelstreng om mijn nek, waardoor ik al vanaf het begin van mijn bestaan geleerd heb om voor mijn leven te vechten.


In de baarmoeder en tijdens de geboorte had ik geen mogelijkheid om weg te vluchten, ik zat in een verstikking, een bevriezing als het ware, waardoor er zich vanaf dat moment al stress heeft opgeslagen in mijn lichaam. Trauma kan ontstaan, als we willen vechten of vluchten, maar we nergens heen kunnen. Dan komen we in een verlamming terecht, raakt ons zenuwstelsel overweldigt, en kunnen we onze lichamelijk instincten niet voltooien. De angst maakt zich van ons meester.


Angst is het enige instinct dat krachtig genoeg is om je hele lichaam te doen verstijven. De psoas, een spier die voor een reflex zorgt en deel uitmaakt van je centraal zenuwstelsel, oefent invloed uit op je lichamelijke integriteit en ook je angst. Als een kind bijvoorbeeld bedreigt wordt en verteld wordt dat het moet stoppen met huilen, dan lijkt het misschien alsof dat door middel van wilskracht kan, maar fysiologisch houd het kind zijn adem in om zich zo veilig te voelen, terwijl het tegelijkertijd zijn plexus aanspant om zo controle te krijgen over de spieren.

Door zulke gevoelens aan de kant te zetten, leert het kind zijn emoties te onderdrukken. Als je je gevoelens niet erkent en als volwassene nog steeds niet, dan kun je terugvallen op deze strategie, om zo controle te krijgen over je emoties. Door expres minder zuurstof binnen te krijgen en je bloedcirculatie te onderbreken, voel en ervaar je minder, waardoor je dus verstijft om zo je gevoelens niet te voelen. Je gaat dus uit contact met jezelf. Daardoor wordt het ook moeilijk om grenzen te stellen, want hoe stel je een grens, als je niet voelt wanneer deze bereikt is.


Ik heb het als enorm bevrijdend ervaren, om de stress die zich door de jaren heen had opgeslagen in mijn lichaam, vrij te maken. Het heeft me letterlijk en figuurlijk ruimte gegeven in mijn hele zijn. En nog werkt het door. Het was een cadeau aan mezelf en ik mocht daardoor nog dichter bij mijn innerlijk kind komen.


De afgelopen weken had ik ervoor gekozen, om met de billen bloot te gaan en zelf te ervaren hoe het is om opgeslagen trauma los te laten. Uit ervaring kan ik je zeggen, dat het enorm bevrijdend is, om de stress die zich had opgeslagen in mijn lichaam, vrij te maken. Daardoor kan ik nu nog beter bij mijn gevoel komen en nog beter contact maken met mezelf. Maar bovenal voel ik me vrij. Een gevoel wat ik iedereen gun.


Wil je ook weten wat Trauma body stress release voor jou kan betekenen? Kom het ervaren bij mij in de praktijk. Ik zal daarbij zorgen voor een veilige omgeving en liefdevolle begeleiding van jouw proces.


Voel je welkom.


In liefdevolle resonantie,


Anuschka

Volledig Coaching

www.volledigcoaching.nl

19 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven
</